Cellina Aktiv

Kellener Heimat- und Kulturverein e.V.
Copyright Kellener Heimat- und Kulturverein “Cellina” e.V
Vier Jonges än een Mädje, alles Noaberkinder än ondereen guje Verdrag, hadde met ören alle eenen Hond. Stroppi hittne hej, mar di Rasse koss man blos noch rooje. Denn was öwer Nacht dod gegon. Now wolle sej met ören alle denn Hond bej Peters in denn Hoff begrawe. Heintje, ene Jong van Peters, hat et Lokk al ferg. Op denn Wegg dorhenn satte sej noch es effkes, näs so dökk, bej Küppers op de Stupp än deje denn Hond, of wäll hej al dod was, noch ens en betje aje än strääle. Dorbej schrauwde sej allemol noch schlemmer, as wenn van öre Koppel jemand dod gegon was.Duw kom dor ene Fremde vorbej än woll noar de Wegg froage an frugg ewel ok, woröm dat selli dann so schrauwde. Karltje kreg as erster en poar Wörd drüt än säj: „Onsen treue Struppi es dod gegon, än wej sin now op de Wegg, öm dat liewe Dier te begrawe." „Ja aber", säj denn Fremde: „Für einen Hund braucht man doch nicht so zu weinen. Ich habe vergangene Woche meine liebe verstorbene Großmutter beerdigt, und ich habe nicht so geweint wie ihr für einen Hund." Mar duw säj Pitje: „Nicht so geweint wie ihr! Dat es flegs gut, dat glöwe wej Ow gern, mar hat Ow Gröttmoder dann ok flegs nätt vier Jonge gekrege näs onse Stroppi?"

Enen treuen Hond - van Gerd van Benthum