Cellina Aktiv
Kellener Heimat-
und Kulturverein e.V.
Copyright Kellener Heimat- und Kulturverein “Cellina” e.V
Vier
Jonges
än
een
Mädje,
alles
Noaberkinder
än
ondereen
guje
Verdrag,
hadde
met
ören
alle
eenen
Hond.
Stroppi
hittne
hej,
mar
di
Rasse
koss
man
blos
noch
rooje.
Denn
was
öwer
Nacht
dod
gegon.
Now
wolle
sej
met
ören
alle
denn
Hond
bej
Peters
in
denn
Hoff
begrawe.
Heintje,
ene
Jong
van
Peters,
hat
et
Lokk
al
ferg.
Op
denn
Wegg
dorhenn
satte
sej
noch
es
effkes,
näs
so
dökk,
bej
Küppers
op
de
Stupp
än
deje
denn
Hond,
of
wäll
hej
al
dod
was,
noch
ens
en
betje
aje
än
strääle.
Dorbej
schrauwde
sej
allemol
noch
schlemmer,
as
wenn
van
öre
Koppel
jemand
dod
gegon
was.Duw
kom
dor
ene
Fremde
vorbej
än
woll
noar
de
Wegg
froage
an
frugg
ewel
ok,
woröm
dat
selli
dann
so
schrauwde.
Karltje
kreg
as
erster
en
poar
Wörd
drüt
än
säj:
„Onsen
treue
Struppi
es
dod
gegon,
än
wej
sin
now
op
de
Wegg,
öm
dat
liewe
Dier
te
begrawe."
„Ja
aber",
säj
denn
Fremde:
„Für
einen
Hund
braucht
man
doch
nicht
so
zu
weinen.
Ich
habe
vergangene
Woche
meine
liebe
verstorbene
Großmutter
beerdigt,
und
ich
habe
nicht
so
geweint
wie
ihr
für
einen
Hund."
Mar
duw
säj
Pitje:
„Nicht
so
geweint
wie
ihr!
Dat
es
flegs
gut,
dat
glöwe
wej
Ow
gern,
mar
hat
Ow
Gröttmoder
dann
ok
flegs nätt vier Jonge gekrege näs onse Stroppi?"
Enen treuen Hond - van Gerd van Benthum