Mehr Cellina

aus Öwer Land än Lüj - Döntjes op Platt - von Gerd van Benthum Dores än Dorke wonde bej ene gujen Bur op de Koat. All vanaf den Traudach ärbeide sei met ören Beijen bej den Bur op den „Eikenhoff“. Dorke moss et S’märges met melke. Dores was as Daghürder bej denn Eikenbur än somet helen Dag op den Hoff. Sej wasse brave, eerleke, flittege än bestgeleje Menskes. Bloß met de Kerk, dor stoon Dores een betje met op kwoje Füüt. Op die Sonndagsmess, dorhat hej et niet ärg op stoon, än met dat Bichte, dor hat hej al helemoal neks met oan de Kopp. Mar Dorke, dat guje Menske, brocht et dann all ewel alljoars wer ferg, ören Dores noar de Possbicht te schekke. Hej soll termensde ens in et Joar met reine Siel sinne Posse halde. So koam et, dat Dores mojkes opgeknappt in de guje Week (Karwoche) ging bichte. Hej was al hoss oan et Hoffpörtje, duw riep Dorke öm noch noar:“ Dores denkt droan, daj dat ok van die fiff Weijpösst bichten dütt, hei gehört!“ Dores neckte met de Kopp, wat wäll „Joa“ hitte moss, än stukkte op de Kerk oan. Een Üürke loater koam hej trögg. Dorke was so blij en glökkleg, dat man et öör afsiehn koss. Mar sej frugg öm ewel ok bedeen: „Heij dat ok van die fiff Weipösst, die gej letzde Wenter bej den Bur metbenome hej?“ Dores dräjde sich öm än säj: “Gej ömmer met ow fiff Pösst! Tien Pösst hebb ek gebicht.“ „Mar sech hörd es,“ säj Dorke, „Tien Pösst? Dor legge doch mar fiff Pösst onder et Affdakk“ „Joa, Joa“ säj Dores, „dat weet ek, mar min feelen d’r noch fiff.“